Մեծ քիմիայի ժամանակաշրջան է, մի օրում մարդուն կարող են աղբի վերածել կամ աղբը դարձնել մարդ...

Գուրգեն Մահարի

Եթե ունենք արժանապատվություն` սեփական ճակատագրին տեր կանգնելու, ուրեմն, նախ ինքնաճանաչ պետք է լինենք. Գագիկ Գինոսյան

am
Et`e ownenk` arzhanapatvowt`yown` sep`akan chakatagrin ter kangnelow, owremn,  nakh  ink`nachanach` petk` e linenk`. Gagik Ginosyan_101129

 Երկրի առաջ ծառացած խնդիրների, ներքաղական զարգացումների, ազգային արժեքների, գաղափարախոսության մասին ՀԱՅ ՁԱՅՆ լրատվականը խոսեց «Կարին» երգի-պարի համույթի ղեկավար Գագիկ Գինոսյանի հետ:

-Պարոն Գինոսյան, որպես մտավորական, արվեստի մարդ՝ ինչպե՞ս եք գնահատում երկրում տեղի ունեցող ներքաղաքական  զարգացումները՝ ի՞նչ տվեց Հայաստանին «Թավշյա հեղափոխությունը», և ի՞նչ խլեց մեզանից.

-Շատ քիչ ժամանակ է անցել հեղափոխությունից, որ հասցնի ինչ-որ բան խլել մեզանից, ու նաև պարզ դառնա՝ այն  խլելու միտում ունի, թե՝ ոչ, ժամանակը ցույց կտա: Այն, որ ապականությունից և ներքին վախի մթնոլորտից ազատեց՝ արդեն մեծ բան է: Մարդիկ, որոնք կարծես բարեկեցիկ էին ապրում, առանձնապես իշխանութուններից կախված չէին՝ լռում էին, կար ահաբեկում՝ անթաքույց, թե բացահայտ, քաղբանտարկյալի տեսքով, թե ուղղակի հետապնդումների և լուռ, անտեսության մատնելու քաղաքականությամբ: Իշխանությունները ապրում էին՝  «ով մեզ հետ չէ՝ մեր դեմ է» կարգախոսով՝ գոնե դրանից ազատագրվեց Հայաստանը: Եվ միայն դրանից չէ, այլ` շատ-շատ վատ երևույթներից ազատագրվեց երկիրը:

-Նշեցիք, որ նախկին իշխանությունները առաջնորդվում էին «ով մեզ հետ չէ՝ մեր դեմ է» կարգախոսով: Հիմա էլ խոսում են սևերի-սպիտաների, հեղափոխականների-հակահեղափոխականների մասին:Կարգախոսները կարծես չեն տարբերվում՝ ի՞նչ կարծիքի եք:

-Ես ինքս երբեք այդպես չէի վարվի, բնականաբար, պետք է զգուշանալ նրանցից, ովքեր

«սևերի» օրոք գլխավոր դերակատարներ են եղել, բայց ի՞նչ անենք՝ հիմա էլ բանտերը լցնե՞նք սևերով, կամ ստիպե՞նք, որ արտագաղթի ճամփեն բռնեն, կարծում եմանհանդուրժողականությունը կվնասի երկրին: Հիմաբոլոր նախարարություններում հիմնականում փոփոխվել են նախարարներն ու փոխնախարարները, եթե մնացած աշխատակիցները «սևերի» օրոք աշխատողներ էին՝ մեկ օրվա մեջ չեն կարող «սպիտակել»: Ամբողջ ոստիկանությունը, սկսած ոստիկանապետից՝ նախորդ իշխանության աշխատակիցներ են,  այսինքն՝ «սևե՞ր» են, եթե այդ մարդը վերափոխվել է ՝ այսինքն, «սպիտակի» քաղաքականություն է վարում` ի՞նչ պետք է լինի: Կարծում եմ՝ հասարակությանը  «սևերի» և «սպիտակների» բաժանելը վստահաբար մերժելի մոտեցում է,  կարծում եմ, բոլոր ժամանակներում, բոլոր կառույցներում եղել են  և՛ սևեր, և՛ սպիտակներ:

   Վստահ եմ՝ նույն ոստիկանությունում եղել են նաև «սպիտակ» մարդիկ, որոնք պայքարել են ոստիկանության ամենաթողության դեմ, ինչ-որ ձևով փորձել են մեղմել ոստիկանության և ժողովրդի մեջ եղած անդունդը, որպեսզի ժողովուրդը չտեսնի ոստիկանության մեջ թնամու, հակառակորդի, իշխանության խամաճիկի և իր ազատությունը բռնաճնշողի:

-Ի՞նչ կասեք՝ այսպես կոչված՝ հեղափոխականության ու  հակահեղափոխականության մասին:

Ես, իմ տեսակով հեղափոխական մարդ չեմ, բայց երբևէ, որևէ իշխանության օրոք չեմ դադարել, չեմ էլ դադարելու  պայքարել հանուն լավ Հայաստանի, հանուն հայ-Հայաստանի, հանուն ազգային մշակույթի, ազգային ինքնության: Ես միշտ իմ ներքի հոգևոր հեղափոխության զինվորն եմ եղել, և փորձել եմ հոգեփոխել երիտասարդ սերնդին՝ ազգային պարը, ազգային գաղափարախոսությունը նրանց մեջ սերմանելով: Ուզում եմ ասել՝ ես ինքս փորձել եմ այն ապականությունը, որը  կար Հայաստանում՝ փոխել:

Սա  ինքնատիպ հեղափոխություն է , և եթե իմ նման հազարավոր մարդիկ լծված չինեին աշխատանքի՝ այդ ապականությունը հայոց աշխարհից դուրս մղողներ չէին լինի: 

   Բոլոր իշխանությունների ժամանակ մտավորականները պետք է լինեն այդ պայքարում, քանի որ նրանց խնդիրը հայոց դիմագիծը, արժեքները պահելն է: Այն, ինչ-որ տեղի ունեցավ այս տարվա ընթացքում՝ սաղմանվորվել էր դեռ 2016 թվականի ապրիլին, երբ  երիտասարդ զինվորականների մի սերունդ, ոտքի ելավ: Կասկածներ կան, որ դա խաղարկված պատերազմ էր, նախօրոք որոշված, և Բաղրամյան  26-ին հակառակ՝ այդ երիտասարդ տղաները ասացին՝ որ երկրում տեր  կա և դա Բաղրամյան 26-ը չէ, այլ խրամատում կանգնած զինվորը, և հակառակ իշխանության  որոշումների՝  կայացրին իրենց որոշումը, ասացին՝ սա իրենց հայրենիքն է և իրենք չեն տալիս այդ հայրենիքը որևէ մեկին:

   Այսօրվա ամբողջ իրադարձութունները սաղմնավորվել են այն ժամանակ, երբ հայ զինվորը վերագտավ իր արժանապատությունը: Սփյուռքից հայերը վերադառնում էին՝ տեր կանգելու իրենց երկրին: Մարդիկ, ովքեր ստիպված լքել էին Հայաստանը, քանի  որ նրանց թթվածինը փակ էր՝ ազատ ապրելու համար, վերադառնում էին պատերազմելու՝ հանուն իրենց կողմից լքված Հայաստանի: Այս տեսանկյունից, պետք է ասենք, որ անհրաժեշտ ամեն ինչ պետք է անել ժողովրդի ծռված մեջքը ուղղելու համար, իսկ եթե մենք ունենք այդ արժանապատիվ սերունդը, ապա նա ո՛չ ներքին, ո՛չ արտաքին տականքի դեմ  չի խոնարհվելու:

-Շատ է խոսվում այն մասին,  որ դեմոկրատիայի և մարդու իրավուքների պաշտպանության քողի տակ մի կողմ են մղվում ազգային արժեքները: Այս մտավախությունը, հատկապես, սրվել է  Հայաստանի նոր կառավարության օրոք՝ համամի՞տ եք հնչած կարծիքի հետ:

-Հիմա երկիրն ապականությունից մաքրելու ժամանակն է: Բայց նաև,  դեռ ակնհայտ չէ, թե   ինչպիսի՞ մոտեցում է լինելու հետո՝ ավելի շատ տեսնում ենք երկիրը ապականությունից մաքրելու, ապականության մասին բարձրաձայնելուն միտված քայլեր: Թե ինչպիսի՞ կառույց է լինելու Փաշինյանի ղեկավարած կառավարությունը՝  ժամանակը ցույց կտա:

Եթե ինչ-որ մեկը փորձում է դեմոկրատիայի անվան տակ մատները խրել մեր մարմնի մեջ և խամաճիկացնել մեր մարմինը, մեր երկիրը ՝ դա թույլ տալ չենք կարող: Ազգային ինքնության դրսևորումը դեմոկրատիայի հետ ոչ միան հակասության մեջ չէ, այլ իրար լրացնող են, որովհետև քո երկրում՝ վեհ, արժանապատիվ պետականություն կերտելու համար միանշանակ ներքին դեմոկրատիա է պետք, բայց սրա հետ մեկտեղ չպետք է կորցնենք մեր ներքին դեմոկրատիան, իսկ դա չի նշանակում աշխարհի հետ դեմոկրատիա խաղալ:

   Քո դեմ տարիներ շարունակ ռազմական ագրեսիա իրականացնող, տնտեսական շրջափակում իրականացնող, գոնե, երկու երկրի՝ Թուրքիայի և Ադրբեջանի հարևանությամբ, որի բանակի բյուջեն ավելի մեծ է, քան ամբողջ Հայաստանի բյուջեն՝ խոսել դեմոկրատիայից և թույլ տալ,  որ նրանք դեմոկրատորեն  կարողանան ազդել մեր ներքին գաղափարախոսական ինքնության վրա՝ կարծում եմ, գիտակցված դավաճանություն է:

    Ինչի՞ համար ենք  պայքարում հանուն Արցախի՝ ազգագային ինքնության պահպանման համար,  Արցախը օգտագործեց իր ինքնորոշման իրավունքը  և ցանկացավ վերամիավորվել Մայր Հայաստանի հետ: Եթե ազգային իքնորոշման խնդիրը չկար՝ Հայաստանն ինչո՞ւ էր անկախանում ԽՍՀՄ-ից, բնականաբար, ազգային պետությունը կառուցելու համար: Վստահաբար՝թե՛ տնտեսապես, թե՛ այլ տեսանկյունից ավելի վատ չէինք ապրում՝ քան հիմա,  ինչո՞ւ անկախացանք, եթե ոչ ազգային ինքնաճանաչման, ինքնության հաստատման ու պահպանման  համար:

  Եթե մենք ունենք արժանապատվություն՝ սեփական ճակատագրին  տեր կանգնելու, սեփական ճակատագիրը որոշելու, ապա նախ  և առաջ ինքնաճանաչ պետք է լինենք: Եթե ես ինքնությունս չեմ գիտակցում, ինչի՞ մասին է խոսքը, ինչի՞ համար է անկախությունը, ընդհանրապես, ինչի՞ համար դուրս եկանք ԽՍՀՄ-ից: Ինչո՞ւ ենք մենք հակադրման մեջ դնում ազգայինն ու ժողովրդավարությունը՝ չգիտեմ, դա ազգի թիկունքին մխրճվող դանակ է: Նա, ով խոսում է դրանից, խոսում է այդ երկուսի միջև, իբրև թե, առկա հակասությունից, ուրեմն պետականության նկատմամբ  սաբոտաժ է իրականացնում:

Հարցազրույցը՝ԱՆԺԵԼԱ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ

 

 

Լրահոս
Ամենաընթերցվածը

Նմանատիպ նորություններ