Քո ցավը` Հայրենի'ք, Կրակե շապիկ է. Հագնում եմ` վառում է, Հանում եմ` մեռնում եմ...

ՎԱՐԴԳԵՍ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

Համո Սահյանն՝ Ակսել Բակունցի մասին

am
Hamo Sahyann, Aksel Bakownts`i masin_70582

Այսօր Սև ցելերի սերմնացանի՝ հայ մեծանուն և տաղանդաշատ գրող Ակսել Բակունցի ծննդյան օրն է:

Իր գրչակից ընկերոջը Համո Սահյանն այսպիսի բանաստեղծություն է ձոնել.

 

 

Բասուտա գետն է լեռներից հոսում

Եվ ձորերի մեջ զիլ զրնգում է,

Աթա ապերն է ծոր տալով խոսում,

Եվ Մեղրաքերծը դեռ դրնգում է։

 

Մինան գետի մեջ գորգ է լվանում,

Ոտքերը բաց են մինչև ծնկները,

Ինքն իր վշտի հետ զրույց է անում,

Ջուրը տանում է արտասուքները։

 

Լորի հինավուրց բլրակի վրա

Մայրամուտի մեջ արձանացել է

Շիկնած հայացքն այն խոնարհ աղջկա,

Որ ամբողջ կյանքում քեզ ուղեկցել է։

 

Հնձան է մտնում ծեր Դիլան դային

Հոգում հեռավոր օրերի ցավը,

Եվ հուշերի մեջ թևին է տալիս

Իր ձեռքից թռած ոսկե միրհավը։

 

Հազրոն նստել է օջախի քարին,

Հիշում է կորած երկիրն ու հողը,

Տխուր նայում է Հայկական պարին

Եվ նվագում է ծիրանի փողը։

 

Ամեն մեկի մեջ մարմին է առած

Աշխարհի բարին ու բարությունը,

Եվ ես ամեն օր լսում եմ նրանց

Հավիտենական շնչառությունը։

 

Համո Սահյան

 

Լրահոս

Օրվա թեմաները

Ամենաընթերցվածը

Նմանատիպ նորություններ