• USD 482.59
  • GBP 639.29
  • EUR 559.61
  • RUB 7.62
  • GEL 196.37
Հունիս 19, 2018
Մեր տղերքը ունեն հզոր մարտական ոգի

 

Կարևորը հզոր մարտական ոգին է ու գաղափարը, որն ունեն մեր տղերքը՝ մեր զինվորները: Հայ ժողովուրդն ու Հայոց բանակը երաշխավորն են այն բանի, որ պատերազմ չի լինի:

Արկադի Տեր-Թադևոսյան

Գլխավոր լուր, Հոդվածներ, Լրահոս
27.02.2018 | 11:01

Պոլսոյ Աթոռի տագնապին լուծումը Մայր Աթոռի մէջ փնտռելը միամտութիւն է

Անցեալ ուրբաթ օր իր աւարտին հասաւ Գերագոյն Հոգեւոր Խորհուրդի հերթական ժողովը: Հայկական լրահոսին համար Գերագոյն Հոգեւոր Խորհուրդի ժողովները իրենց բնոյթով եւ բովանդակութեամբ շատ մեծ հետաքրքրութեան առանցք չեն հանդիսանար, բացի եթէ «սքանտալային» թեմա մը կը պտըտի եւ կը յուզէ Հայաստանեայց Առաքելական Եկեղեցւոյ «երկնակամար»ը:

Այս ժողովին, ինչպէս նաեւ անցեալ երկու ժողովներուն ալ բնականաբար հետաքրքրութեան հիմնական թեման կը հանդիսանար Պոլսոյ Աթոռի հարցը ու յատկապէս այդ Աթոռին մէջ վերջերս եղած զարգացումները:

Տակաւին Պոլսոյ Աթոռին հարցով «դիրք բռնած» եւ Աթէշեան Սրբազանին դէմ կողմնորոշուած մարդիկ «մեծ» ակնկալիքներ ալ ունէին այս ժողովէն:

Եւ այդ կեցուածքին տէր եղող մեր հայրենակիցներէն մաս մը, նախընտրելով «իջնել» ընկերային ցանցերու հարթակէն ժողովի բացման օրը Մայր Աթոռ հասնելով բողոքի պաստառներ կը բարձրաձնէր ու «կը պահանջէր» Արամ արք. Աթէշեանին կարգալոյծ ըլլալը:

Պահանջ մը, որ աւելի ուշ կը շոքիանար ի տես Գերագոյն Հոգեւոր Խորհուրդի ժողովին կողմէ հրապարակուած հաղորդագրութեան:

Կարգալուծութեան հարցին վերաբերեալ հաղորդագրութիւնը ոչինչ կ'ըսէր, նոյնիսկ չէր «առանձնացնէր» Արամ Աթէշեանի եղած դէպքերուն վերաբերեալ ունեցած դերակատարութիւնը, զինք դասելով Սահակ Սրբազանի եւ Գարեգին արք.ի շարքին:

Այն իմաստով, որ Մայր Աթոռին համար վերը նշուած երեք սրբազան հայրերը Պոլսոյ խնդրին վերաբերեալ կը կրէին նոյն պատասխանատուութիւնը:

Բացի անկէ, որ Գարեգին արք. Ընդհանրապէս հեռացած է Պոլսէն, Մայր Աթոռը յարմար կը համարէր «մէկ ջուրով լուալ» երեք միաբանները եւ հեռու մնալ «զգայացունց» յայտարարութիւն մը ընելէ:

Կարգալուծութեան խնդրին վերաբերեալ «էնթրիկ»ին մահուան հետ կարեւոր փակագիծեր կը բանար Մայր Աթոռի կրօնական ժողովներու գրասենեակի տնօրէն ՝ Տ. Զաքարիա ծ.վրդ. Բաղումեանը, որ կը յայտնէր, թէ առհասարակ ժողովի թեմա չէ դարձած Աթէշեան արք.ը կարգալոյծ ընելու հարցը հաւաստիացնելով նաեւ, որ կարգալոյծ ընելու համար բաւարար հիմքեր չկան:

 

Վերջին տարիներուն Մայր Աթոռի յատկապէս միջ-նուիրապետական յարաբերութիւններուն մէջ զգօն եւ հեռատես քաղաքականութիւն մը կը կ'իրառուի, այն իմաստով, որ Ամենայն Հայոցը հակառակ երբեմն մեր ազգային-եկեղեցական կեանքին մէջ տեղի ունեցող փոթորկումներուն կը նախընտրէ «ցաւցնող» յայտարարութիւններէ հեռու մնալ եւ հարցերուն հետ վարուիլ հասուն կեցուածքներով:

 

Վերադառնալով Պոլսոյ խնդրին այսօր աւելի քան որեւէ ժամանակ բացայայտ սկսած է դառնալ, որ Պատրիարքութեան Աթոռին շուրջ տեղի ունեցող դէպքերուն ու զարգացումներուն գերակշիռ մասը կ'իյնայ տեղի կրօնական եւ աշխարհիկ ղեկավարութեան ուսերուն:

Այսինքն, ոմանց «յորդոր»ը եւ նոյնիսկ «պահանջ»ը, որպէսզի այս խնդիրը Էջմիածնի միջամտութեամբ լուծուի իրատեսական բան մը չէ:

Աւելին կայ նաեւ նուիրապետական Պոլսոյ եւ Երուսաղէմի զոյգ աթոռներուն ներքին խնդիրներուն չխառնուելու որոշում մը, հեռու պահելով Սուրբ Էջմիածինը անհիմն եւ անընդունելի մեղադրանքներէն:

Այս բոլորէն անդին սակայն առկայ է ճիշդ բնորոշում մը կապուած Պոլսոյ խնդրին, որուն հիմքով հոն ՝ Թուրքիոյ մէջ կատարուած զարգացումներուն եւ պոռթկումներուն ու պայքարին հիմնական պատասխանատուութիւնը կ'իյնայ այդ համայնքի ուսերուն:

Համայնքը ինք պիտի վերջնականացնէ իր պահանջները եւ այդ առումով ալ կատարէ ճիշդ բնութագրումներ ու ձեռնարկէ նաեւ տեղին ու ճիշդ քայլեր:

Ատկէ անդին Մայր Աթոռը առաւելագոյն պարագային կրնայ ողջունել Պոլսէն «մարմին ստացած» ցանկացած դրական տեղաշարժ: Այս առումով ալ պարտիմ յիշեցնել, որ Մայր Աթոռի նախաձեռնութեամբ Պոլսոյ հարցին մէջ «ըսելիք» ունեցող եպիսկոպոսները տարի մը առաջ կը հասնէին Մայր Աթոռ:

Տեղի կ'ունենային փակ նիստեր եւ ժողովներու աւարտին կը հրապարակուէր հաղորդագրութիւն մը, որուն մէջ յորդորներէ բացի ժամկէտ կը նշուէր մարտ -ը, որպէս Տեղապահի ընտրութեան օր:

 

Յստակ չէ, որ այդ ժողովին ինչ «խոստացած» էր Աթէշեան, կամ առնուազն ըսած էր, որ ամէն գնով սատար պիտի կանգնի, որպէսզի նախ Մայր Աթոռի խօսքը «գըտնի չմնայ» ու նաեւ խոստացած էր, որ Մայր Աթոռի թելադրանքները պիտի կարողանայ Անգարա տանիլ:

 

Այստեղ է նաեւ, որ կարեւոր խորհուրդ մը կայ, առանց որուն եզրայանգման դժուար պիտի ըլլայ վերլուծել Պեքճեան սրբազանի Տեղապահութենէն մինչեւ անոր Պոլսէն հեռանալու ամբողջ ժամանակաշրջանը:

Ինչ կը վերաբերի այսօր Պոլսոյ մէջ տիրող իրավիճակին, բացի անկէ, որ Մայր Աթոռը սթափութեան եւ հանդարտութեան կոչ կ'ընէ, յստակ է նաեւ, որ դէպքերու յառաջիկայ զարգացումները պիտի խմորուին միայն այնտեղ:

Մէկ տարբերութեամբ սակայն, որ մինչ անցեալ փուլին Մայր Աթոռը շատ արագ արձագանգեց Պոլսոյ կրօնական համագումարի «փափաքներու»ն ու հոն նկատուած «պոռթկում»ին, այսօր սակայն նոր իրավիճակ գոյութիւն ունի այն իմաստով, որ Սուրբ Էջմիածինը երբեք պարտաւորուած չըզգար իր ու Մայր Աթոռի գահակալին խօսքը «գետին ձգել»:

Ի վերջոյ ան որ սխալ քայլեր առաւ եւ անուղակի կերպով վնասեց Մայր Աթոռի վարկին ան նաեւ պէտք է հաշուետու ըլլայ:

Ամէն պարագայի տակ այսօր աւելի քան որեւէ ժամանակ յստակ սկսած է դառնալ, որ Պոլսոյ մէջ երեւնալիք ցանկացած լուծում պէտք է խմորուի միայն ու միայն Թուրքիոյ մէջ:

 

 

Հատուկ «ՀԱՅ ՁԱՅՆ»ի համար



    Լրահոս
    Օրացույց
    Ամենաընթերցված
    Եկեղեցական օրացույց
    /