Դավիթ Վանյան <<Մենք ձեզ հող չենք տա>>

Մենք ձեզ հող չենք տա, Այստեղ վերքեր կան, Այստեղ ոտքեր են ականով հատվել, Այստեղ ոգեղեն մեր զավակների Սուրբ հոգիներն են երկնքին փարվել։

Опубликовано Ծաղկի շուրթերից Воскресенье, 29 июля 2018 г.

Լեզվաբան Ռաֆայել Իշխանյանի հուշերը Լուսինե Զաքարյանի մասին

am
lezvaban-rafayel-isxanyani-housere-lousine-zaqaryani-masin

Լեզվաբան Ռաֆայել Իշխանյանի հուշերը Լուսինե Զաքարյանի մասին:

«Տարիներ առաջ էր: Էջմիածնի Մայր տաճարում կիրակի օրով պատարագ էի լսում: Երգչախումբն այդ օրը անսովոր գեղեցիկ էր երգում: Եվ զգացվում էր, խմբի ձայների մեջ իշխում է մեկը՝ բոլորից երաժշտական և ուժգին: Հետո  նոյն ձայնը մեներգեց, և քիչ անց՝ ահա «Սուրբ-սուրբը»: Հրաշք էր: Մարդկային ձայնի մեջ այդքան զգացմունք, այդքան մեղեդիականութիուն, նաև մեղեդու այդքան ճշգրտութիուն: Երբևէ չէի լսել նման բան:

Հետաքրքրվեցի՝ ո՞վ է այդ հրաշագործը:

- Լուսինե Զաքարյան:

Չէի լսել, չէի ճանաչում:

Ծանոթացա  մի երկու տարի հետո: Ամուսինը՝ Խորեն Պալյանը, համալսարանի հայոց լեզվի ամբիոնի անդամներիս երբեմն առաջնորդում էր քաղաքից դուրս՝ մի քանի ժամ հանգիստ առնելու: Սովորաբար այդ քաղաքից դուրսը լինում էր որևէ վանքի մոտակայքում: Եվ ահա մի անգամ Խորենի հետ եկել էր նաև Լուսինեն: Ծանոթացանք: Դրանից առաջ երկու թե երեք անգամ էլ էի լսել նրան: Ու միշտ հմայվել, ապշել նրա անզուգական շնորհքով: Այդպիսի անօրինակ երգչուհին՝ մեզ հետ, անգույն ու անհամ լեզվաբաններիս մեջ: Աչքերիս չէի հավատում: Երբ մի փոքր զրուցեցի, ավելի զարմացա: Լուսինեն իրեն պահում էր որպես հասարակից հասարակ մեկը: Նույնիսկ ստորադասում էր իրեն մեզնից: Մտքովս անցավ՝ երևի ինքն էլ չի գիտակցում, թե որքան մեծ երգչուհի է:

Ապա տաճարում Խորենի հետ երգեցին: «Մի՞թե այս երգչուհի- հրաշքը այն նույն անձնավորությունն է, որի հետ հենց նոր զրուցում էի»,-մտածեցի ես: Սովորական մարդու մեջ այդպես թաքնվւած է լինում հանճարը: Եվ առավել գեղեցիկ է այն, որ այդ մարդը իրեն չի վերագրում իր ունեցած բացառիկ շնորհը, բնավ չի հպարտանում դրանով:

Լուսինեի հետ խոսել եմ այդ մասին: Նա խոր համոզում ուներ, որ ինքը Աստծուց պարգև է ստացել իր ձայնն ու երաժշտությունը, ուրեմն և պարծենալու որևէ պատճառ չունի: Այլ փառք պետք է տա շնորհը տվողին:

Հետո շատ անգամ լսեցի Լուսինեին: Եվ ամեն անգամ կարոտով էի բաժանվում նրա երգից: Հայ ազգի ստացած մեծ պարգևն էր նա»:

 

(Նկարում՝ Սեդա Ալաջաջյան, Հենրիկ Մալյան, Լուսինե Զաքարյան, Ստեփան Ալաջաջյան, Մելանյա Աբովյան, Խորեն Պալյան: Էջմիածին 1982 թ.)

Լրահոս

Ամենաընթերցվածը

Նմանատիպ նորություններ